Mama en baby kunnen weer lachen !

Baby’s die in West-Afrika geboren worden met misvormingen beginnen hun leven vaak als slachtoffers van het West-Afrikaanse bijgeloof dat afwijkingen tekenen zijn van een vloek. Toen Barbara geboren werd met een hazenlip die opliep tot in haar neusholte, verklaarde haar vader dat ze een 'duivels kind" was. Hij beval zijn vrouw het kleine kindje mee te nemen naar de struiken en het daar voor dood achter te laten.

Aminata, de dappere moeder van Barbara, weigerde haar kind echter te verlaten. Als gevolg hiervan werd zij uit haar huis gezet en ging ze bij haar zus wonen. Zonder enige manier om haar gezin te onderhouden, werd Aminata gedwongen om haar vier andere kinderen van elkaar te scheiden en hen naar de huizen van andere familieleden te sturen.

Tegen de tijd dat Barbara acht maanden oud was, was haar gewicht drastisch laag omdat haar gespleten lip haar belette om de voedingsstoffen binnen te krijgen die ze zo hard nodig had. Sterker nog, ze woog minder dan 4 kilo, minder dan de helft van wat een gezond kind van haar leeftijd zou moeten wegen. Tot overmaat van ramp liep ze tuberculose op en werd ze geplaatst op een tbc-programma in een lokaal ziekenhuis. Een ander serieus probleem was het gebrek aan financiële steun sinds het vertrek van de vader. Kapot en gebroken bereikte Aminata haar dieptepunt. Op een dag ontmoette Aminata een vrouw die zei dat Barbara geen “duivels kind” was. Ze zei ook dat Mercy Ships over slechts een paar weken in Sierra Leone zou aankomen. Vrijwillige chirurgen aan boord van het schip Africa Mercy zouden de problemen van de hazenlip van de baby kunnen oplossen - gratis! Wanhopig vasthoudend aan dit teken van hoop, nam Aminata Barbara mee naar een medische screening van Mercy Ships. Aminata was ontzettend blij toen Barbara werd aanvaard voor een operatie aan boord van de Africa Mercy om haar hazenlip te herstellen. Echter, omdat de baby onder het minimum aanvaardbare gewicht voor de operatie woog, werd zij geplaatst op de Infant Feeding Programme. Dit programma zorgde ervoor dat zij de juiste voeding kreeg en het gaf Aminata instructies voor een betere voedingsmethode. Er werd iedere week toezicht gehouden op de gewichtstoename van Barbara. In de eerste week van het programma kwam het meisje aan, maar in de tweede week viel zij af. Zij kreeg koorts, had moeite met ademen en haar voedsel binnen te houden. De verpleegsters gaven haar neusdruppels om haar neus te openen, opdat ze gemakkelijker kon ademen. In de derde week kwam ze weer iets aan, maar dit was minder dan het gewicht dat ze eerst had verloren. Het begon erop te lijken dat Barbara niet in staat zou zijn om haar operatie aan te kunnen. De artsen vermoedden dat ze wellicht ook een hartprobleem had, wat de plannen voor de operatie van de lip in de weg zou staan. Maar door de dagelijkse aandacht en zorg van de verpleegkundigen van Mercy Ships, begon Barbara langzaam aan te komen.

Na drie maanden werd Barbara, ondanks al haar problemen, goedgekeurd voor een operatie. De vrijwillige chirurgen herstelden de hazenlip en het gehemelte van Barbara, evenals de middellijn van haar neus. Vanwege haar delicate toestand werd Barbara teruggebracht naar de afdeling intensieve zorgen waar verpleegkundigen haar herstel bewaakten. Verpleegster Jessica King, die toezicht hield op Barbara in het Infant Feeding Programme zei: "Barbara is een wonderbaby. Ze heeft een zeer moeilijke tijd gehad op de intensive care, maar heeft het gehaald. Ze zal haar moeder heel veel vreugde brengen." Aminata's liefde en offers voor Barbara zijn beloond. Haar kleine dochter mag dan wel breekbaar lijken, ze heeft een sterke wil tot overleven. “Ik voel me goed nu,” zei Aminata, terwijl een traan van vreugde over haar wang gleed. “Ik dank God voor wat hij voor mij heeft gedaan.”