Geen Noma meer voor Namina!

Hoewel zij geboren was als een gezonde baby, kreeg Namina Yillah opeens een zwelling in haar gezicht toen zij 18 maanden oud was.  Op een morgen was de zwelling zelfs zo groot dat het haar hele ogen bedekte. Dit deed Namina’s moeder Wara ertoe besluiten haar kind in een deken te wikkelen en haar snel naar een ziekenhuis te brengen.

Gedurende een week liep Wara dagelijks met Namina op haar rug naar het ziekenhuis. Maar ondanks verschillende inentingen, werd het weefsel rondom Namina’s wang snel slechter en liet het een gapend gat achter. Al heel snel zorgde het jukbeen, dat geheel open lag, voor een penetrante geur.

Deze kwaadaardige vleesetende bacterie, Noma genaamd, komt vooral voor in landen waar kinderen slecht- of ondervoed zijn. De agressieve ziekte begon Namina’s leven te beheersen. Wara en haar man leefden iedere dag van een mager inkomen dat zoveel mogelijk gespreid werd om voor hun zeven kinderen te zorgen.

Toen Wara’s man overleed aan een ziekte, stortte haar wereld nog verder in.
Nu, ondanks het feit dat ze  vroeg opstond om hout te sprokkelen, had Wara vaak te weinig geld om genoeg eten te kopen voor haar kinderen. Kleine Namina’s toch al zo fragiele leven lag in de waagschaal.

De wanhoop  nabij, bracht Wara’s broer haar naar het Lungi ziekenhuis waar de doktoren Namina overbrachten naar de Aberdeen kliniek in Freetown, die enkele jaren geleden door Mercy Ships was gebouwd.
Dokter Sandra Lako, een Nederlandse dokter die opgroeide aan boord van het eerste Mercy Ship, de Anastasis, begon hier met reguliere zorg voor de wonden.  Langzaam maar zeker zorgde de constante zorg ervoor dat de infectie stopte en Namina’s leven zich stabiliseerde.

Dokter Sandra controleerde Namina gedurende drie jaar. Toen hoorde ze dat de nieuwste aanwinst van Mercy Ships, de African Mercy, zou aanleggen in Freetown. Ze wist dat de artsen aan boord van het schip in staat zouden zijn om de vijfjarige Namina te helpen, omdat ze de succesvolle behandeling van Noma had meegemaakt toe ze zelf aan boord opgroeide. Dokter Sandra deed de voorbereidingen en het medische team op het schip plande een gratis gezichtsherstellende operatie in voor Namina.

Wara kijkt terug: “Dokter Sandra moedigde ons altijd aan om te wachten op het Mercy Ship. Als zij niet in mijn leven was gekomen, had ik het leven opgegeven.”

Het schip oplopen bleek een overweldigende ervaring te zijn voor zowel Namina als voor haar moeder. De vreemde omgeving en onzekerheid over alles omhulde hen met angst. Eraan gewend om belachelijk gemaakt te worden, trok Namina zich instinctief terug om zichzelf te beschermen. Met haar ogen op de grond gericht, bleef zij ongenaakbaar, zelfs in haar moedertaal.
 
Toen het tijd was voor haar operatie, begonnen de artsen een ingewikkelde medische procedure waarbij zij een deel van haar schedel afsneden om zo weefsel te verkrijgen om  het gat in haar wang mee te vullen.
Het mededogen en de vakkundige handen van kaakchirurg Dr. Gary Parker, de liefde van de verpleegsters en de aanhoudende zorg van Dr. Sandra Lako, zorgde ervoor dat Namina langzaam weer begon te lachen. En Wara’s dromen voor haar dochters toekomst kwamen langzaam terug.