Het verhaal van Abdul Vandi

Het verhaal van Abdul

De dorpsbewoners noemden Abdul “het duivelskind” vanwege zijn vervormde, naar binnen gekrulde voeten.
Hoewel hij verlaten was door zijn moeder, stond zijn vader Simeon aan zijn zijde. Hij wist dat zijn baby een medische aandoening had, maar dat deze niet veroorzaakt was door hekserij. Hij durfde zelfs te geloven dat zijn zoon een opleiding en een nuttige toekomst in de gemeenschap tegemoet zou kunnen gaan.  
Vastbesloten om medische behandeling te vinden om de klompvoeten  van zijn zoon te corrigeren, bezocht Simeon veel verschillende doktoren. Hij kon echter niemand vinden die hen kon helpen.

Op een dag hoorde hij een radiospotje waarin de komst van Mercy Ships werd aangekondigd en waarin mensen werden gekeurd voor operaties. Abdul en zijn vader stonden drie lange dagen in de rij, wachtend tot zij aan de beurt waren. Het bleek iedere seconde waard te zijn geweest toen Abdul zijn afspraak kreeg voor een operatie aan boord van de Africa Mercy!

Bij het HOPE revalidatiecentrum werden vader en zoon omringd door vriendelijkheid, zowel door de staf als door patiënten met gelijksoortige aandoeningen. Abdul en Simeon genoten van de sociale interactie. Het was een verfrissende verandering voor Abdul, die sinds zijn geboorte louter gewend was aan afwijzing.

De eerste Ponseti behandeling van Abdul bestond uit het aanbrengen van een zwaar gipsverband om zijn been om de positie van zijn voet te corrigeren. Dit gipsverband, dat tot aan zijn dijbeen kwam, positioneerde zijn benen in hoeken van 90 graden. Abdul werd hierdoor gedwongen om gedurende een aantal maanden in een permanente gehurkte positie te blijven.
Abdul vond het vervangen van het gipsverband vervelend, want het was een langdurige procedure. Maar op den duur sloot hij warme vriendschappen met het team fysiotherapeuten.   Zijn volharding bleek vruchten af te werpen; uiteindelijk, na veel verschillende gipsverbanden en correcties, was Abdul klaar voor de operatie om zijn gekrulde voeten plat te maken.

Een paar dagen later kwam Abdul terug in het HOPE revalidatiecentrum met een recht, kort gipsverband, waarmee hij gemakkelijker kon lopen. Vrolijk hobbelde hij rond op zijn krukken en speelde met de jongens die een soortgelijke operatie hadden ondergaan aan hun benen. Ze oefenden met elkaar hoe ze moesten lopen, ze deden spelletjes en hadden veel plezier samen.

Angel, een lid van het team van fysiotherapeuten, maakte voetbeschermers, zodat Abdul’s voeten ook in zijn schoenen een goede positie zouden behouden. Echter, dit bracht een ander probleem met zich mee: Abdul had helemaal geen schoenen. Hij had ze immers nooit kunnen dragen vanwege zijn gedraaide voeten en dit was de eerste keer in zijn leven dat hij schoenen nodig had!

Fysiotherapeut Nick was blij met de vooruitgang van de jongen: “Abdul is speciaal. Ik ben heel trots op hem. Zijn eerste stapjes waren alsof hij een pasgeboren kalfje was, maar nu loopt hij met zelfvertrouwen. Zijn toekomst is nu compleet anders dan wat het zou zijn geweest voor de behandeling- hij zou veroordeeld zijn geweest tot bedelen op straat. Nu zal hij werken, bijdragen aan de maatschappij. Hij gaat een schitterende toekomst tegemoet.”